chairing.jpg
Chairing the Members, 1754

பிரிட்டிஷ் ஓவியர் வில்லியம் ஹோகார்த் (William Hogarth, 1697-1764) மிகக் காரசாரமான நையாண்டி ஓவியங்களை வரைவதில் புகழ் பெற்றவர். உண்மையில் அவை கடுமையான, கசப்பான அரசியல், சமூக விமர்சனங்கள்.

Chairing the Members என்ற இந்த ஓவியம் தேர்தலில் வெற்றியடைந்த ஒரு வேட்பாளர் தன் வெற்றியைத் தொண்டர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டாடுவதை பயங்கரக் கிண்டலுடன் காட்டுகிறது (படத்தின் ஒரு பகுதியைத்தான் மேலே பார்க்கிறீர்கள். முழுப் படத்தையும் பார்க்க படத்தை க்ளிக் செய்யுங்கள்).

ஒரே அமளியாக இருக்கும் இந்தக் கொண்டாட்டத்தில் அடிதடி நடக்கிறது; வேட்பாளரே கீழே விழும் நிலைமையில் இருக்கிறார். இந்தச் சரிவு இடப்பக்கம் நோக்கி திபுதிபு என்று ஓடும் பன்றிக் கூட்டத்தால் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

வலப்பக்கம் கழைக் கூத்தாடியின் கரடியின் முதுகில் ஏறிக்கொண்டு ஒரு குரங்கு வேடிக்கை பார்க்கிறது. குரங்குக்கு நேர் மேலே, மென்மையான இதயம் படைத்த ஒரு விக்டோரியப் பெண்மணி மொத்தக் காட்சியையும் தாங்க முடியாமல் மயக்கமாகிறார்; அவரது பணியாட்கள் மூக்கில் எதையோ வைத்து மயக்கத்தைத் தெளியவைக்க முயல்கிறார்கள். அவருக்கு அருகிலேயே இரண்டு பேர் ஒரு மண்டையோட்டையும் எலும்புகளையும் வைத்து ஏதோ விஷமம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

இடப்பக்கமுள்ள வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கோ கொண்டாட்டம்தான். விரைப்பான தோரணையோடு வீட்டுக்குள் உணவு கொண்டுபோகும் ஒரு சேவகரும் அவருக்குப் பின்னே இன்னொரு தட்டுடன் ஒரு மூன்று நாடி சரீரம் கொண்ட பெண்ணும் எஃபெக்ட் சேர்க்கிறார்கள். இவ்வளவு சிறிய வாராவதியில் இத்தனை நாடகம் நடக்கிறது.

இந்தப் படத்தின் மிகத் தூக்கலான கிண்டல் தொனிக்கு இதில் வரும் விலங்குகளுக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு. அவற்றின் வேலையே அவையும் படத்தில் வரும் மனிதர்களும் ஒன்று என ஓவியர் காட்டுவதற்கு உதவுவதுதான். படத்தில் இருக்கும் எல்லா அட்டூழியங்களையும் மனிதர்கள்தான் செய்கிறார்கள். கொண்டாட்டத்தில் விலங்குகளின் பங்களிப்பு எதுவும் இல்லை. இருந்தாலும் இந்த மாதிரி ஒரு வேடிக்கையான சூழலில் அவை இருப்பது அந்த வேடிக்கையை அதிகரிக்கத்தான் செய்கிறது.

வேட்பாளரின் தலைக்குச் சரியாக நேர் மேலே வாத்து ஒன்று ஏன் பறக்கிறது? இந்த ஓவியம், செதுக்கப்பட்ட படமாக (engraving) வந்தபோது அந்தப் படத்தின் அடியில் ஒரு கவிதையும் இருந்தது. வேட்பாளர் அமைச்சர் அவையில் வாத்து போல் கத்துவார் என்றது அந்தக் கவிதை.*

*Minerva’s sacred bird’s an owl;
Our Candidate’s, behold a fowl!
From which we readily suppose
(as now his generous Honour’s chose)
His voice he’ll in the Senate use;
And cackle, cackle, like – a goose.